Het live-bord

In 2003 mocht opa voor het laatst meedoen aan het toernooi. Opa had samen met een paar vrienden een stacaravan gehuurd op een camping ergens in de buurt (het geheugen laat opa een beetje in de steek, dus opa weet niet meer waar het precies was). Met de auto ging opa elke dag van en naar de speelzaal. Opa was de chauffeur. In dat jaar waren er in de A-groep precies 80 deelnemers.

Opa weet dat nog omdat hij precies de laatste in de bovenste helft van de ratinglijst was. Dus mocht opa aan bord 40 spelen tegen iemand met een hele lage rating. De partij werd niet echt spannend en opa had voor het eerst zijn eerste ronde gewonnen. De volgende dag speelde opa een mooie partij tegen iemand met een hogere rating, maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Als beloning (straf?) mocht opa toen voor het eerst in zijn leven op een live-bord spelen. Dat is op zich niet zo erg maar de liveborden stonden dat jaar in de kleine bovenzaal. De zaal waar ook de Young Masters speelden. In die zaal was het nog veel warmer dan in de grote zaal en dat vond opa niet zo leuk.

Door dit alles, en natuurlijk ook door de zenuwen en het feit dat opa eigenlijk toch niet zo goed kan schaken werd het een korte partij. Binnen 20 zetten werd opa van het bord geveegd. Ook de klok die naast het bord stond had last van de temperatuur, want die hield er zomaar mee op. Oververhit. De rest van het toernooi werd opa vermoeider en vermoeider, en de partijen werden slechter en slechter. De tegenstanders leken van vermoeidheid geen last te hebben. Gingen zij wel op tijd naar bed?