Opa vertelt

Tijdens ieder ONJK loopt er een team van redacteuren rond om verslag te doen van de meest opvallende gebeurtenissen, partijen en leuke momenten. In 2014 bestond dat team uit: Robin Bos (groep A), Fons van Hamond (B), Bram Klapwijk (C), Nadia Bloemendaal (D), Henk Jan Paalman (E, F en EFGH), Regobert Eijkelkamp (G, H) en Jarno Witkamp (Bord 13 en Opa vertelt).
Reacties, op- of aanmerkingen zijn welkom, ook na het toernooi, op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..


Opa, het talenwonder?

Na afloop van toernooien waar opa als verslaggever heeft gewerkt mocht (moest) hij altijd de kampioenen van zijn groep interviewen. Niet altijd ging dat even gemakkelijk. Goede schakers zijn niet altijd goede praters. Toch is het altijd gelukt. Soms met wat hulp van de ouders. Soms door een kampioeneninterview te ruilen met een andere verslaggever, die de kampioen dan beter kende.

Niet zo lang geleden werd in de laagste groep de titel gewonnen door een Duits meisje. De verslaggever van die groep spreekt niet zo goed Duits en wilde graag ruilen met opa. Nou is opa ook niet meteen een talenwonder, maar een beetje Duits moet nog wel lukken dacht hij. Opa spreekt wel een beetje Duits zoals dat op de middelbare school geleerd wordt, maar het meisje sprak een dialect. Hierdoor was het niet heel makkelijk om elkaar goed te begrijpen.

Gelukkig was de vader van het meisje ook aanwezig bij het interview om af en toe een Duits woord in dialect te vertalen of andersom. Het meisje bleek een spraakwaterval en het interview moest na een uur worden afgebroken omdat de prijsuitreiking begon. Na de prijsuitreiking heeft opa het interview online gezet.

Vorig jaar ging opa voor zijn werk 8 maanden naar Duitsland. In het stadje waar hij was zat ook een schaakclub. Elke vrijdagavond werd er in het station geschaakt. Het niveau was er niet zo heel hoog. Opa werd kampioen. Wel leerde hij weer veel bij wat betreft de Duitse taal, hoewel het dialect dat in het stadje gesproken werd nou ook niet bepaald makkelijk was.

Dit jaar had opa een andere rol, opa was vooral verantwoordelijk voor de interviews. Helaas zijn er nauwelijks Duitsers in de lagere groepen, dus daar kon opa verder niet mee oefenen. Ach ja, het is ook wel lekker om gewoon in het Nederlands te kunnen interviewen. Een interview met Franstaligen zit er sowieso niet in. Veel verder dan “oui” en “merci” komt opa niet!

Wist-je-dat?

In 2007 mocht opa ook weer opdraven om stukjes te schrijven, tevens was hij uitgenodigd als begeleider bij een van de vele schaakkampen die rond het toernooi georganiseerd worden. In dit Rotterdamse kamp werd geslapen in tenten die we naast het afgehuurde scoutinghuis hadden opgezet. Dit keer was de tent van opa trouwens wel van goede kwaliteit.

In die tijd was het gebruikelijk om naast de dagverslagen ook wist-je-datjes in het bulletin af te drukken. Vooral ene Hiddo was zeer bedreven in het verzamelen van dit soort leuke, maar nutteloze, feitjes. Van opa werd ook verlangd dat hij wat wist-je-datjes zou aanleveren.

In het kamp waren twee jongens nogal verliefd op een meisje dat ook in het toernooi meespeelde. Dat was natuurlijk wel iets voor de roddelrubriek en opa schreef het op. Door de gekozen woorden wist niemand echt wie er nou bedoeld werden, behalve de twee jongens zelf.

De twee jongens vonden het niet echt leuk dat ze in op deze manier in het bulletin kwamen. Dat merkte opa toen hij terugkwam in het kamp. Zijn tent was leeggehaald en al zijn spullen waren ergens verstopt. Gelukkig wel in het kamp, maar vooral de spullen die hoog in de boom hingen was opa niet zo blij mee. Opa heeft namelijk hoogtevrees.

Toen opa wilde gaan slapen stond hem nog een verrassing te wachten. Er lagen allemaal stenen onder de tent. Dat lag niet zo lekker en in het donker moest opa proberen de stenen onder de tent vandaan te halen. Dat lukte aardig, maar toch had opa de volgende ochtend last van zijn rug. Blijkbaar was er toch een steen blijven liggen. Au!

Sindsdien schrijft opa eigenlijk nooit meer een wist-je-datje!

Het live-bord

In 2003 mocht opa voor het laatst meedoen aan het toernooi. Opa had samen met een paar vrienden een stacaravan gehuurd op een camping ergens in de buurt (het geheugen laat opa een beetje in de steek, dus opa weet niet meer waar het precies was). Met de auto ging opa elke dag van en naar de speelzaal. Opa was de chauffeur. In dat jaar waren er in de A-groep precies 80 deelnemers.

Opa weet dat nog omdat hij precies de laatste in de bovenste helft van de ratinglijst was. Dus mocht opa aan bord 40 spelen tegen iemand met een hele lage rating. De partij werd niet echt spannend en opa had voor het eerst zijn eerste ronde gewonnen. De volgende dag speelde opa een mooie partij tegen iemand met een hogere rating, maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Als beloning (straf?) mocht opa toen voor het eerst in zijn leven op een live-bord spelen. Dat is op zich niet zo erg maar de liveborden stonden dat jaar in de kleine bovenzaal. De zaal waar ook de Young Masters speelden. In die zaal was het nog veel warmer dan in de grote zaal en dat vond opa niet zo leuk.

Door dit alles, en natuurlijk ook door de zenuwen en het feit dat opa eigenlijk toch niet zo goed kan schaken werd het een korte partij. Binnen 20 zetten werd opa van het bord geveegd. Ook de klok die naast het bord stond had last van de temperatuur, want die hield er zomaar mee op. Oververhit. De rest van het toernooi werd opa vermoeider en vermoeider, en de partijen werden slechter en slechter. De tegenstanders leken van vermoeidheid geen last te hebben. Gingen zij wel op tijd naar bed?

Opa de verslaggever

In het jaar 2005 werd opa voor het eerst ingehuurd als verslaggever. Hij mocht dat jaar proberen leuke stukjes te schrijven over de E-categorie. In 2005 speelde de E-categorie pas vanaf de woensdag. Wel werden er 13 ronden gespeeld, waarvan 5 op vrijdag. Het speeltempo was ook iets korter dan het nu is. 25 minuten per persoon per partij met een toevoeging van 10 seconden per zet.

Omdat het toernooi pas op woensdag begon kreeg opa de eerste twee dagen andere dingen te doen. Zo mocht hij een stukje schrijven over de opening van het toernooi en vele foto’s maken. Ook mocht hij interviews afnemen. Tijdens het leukste interview hoefde opa zelf geen vragen te stellen. De Young Masters interviewden elkaar, wat af en toe hilarische antwoorden opleverde. Vooral als Bart Michiels weer eens iets zei en de taalkloof tussen Vlaanderen en Nederland duidelijk werd.

De verslagen werden in die tijd nog niet geschreven voor het internet. Sterker nog, er was geen wifi aanwezig in Hengelo. Alle verslagen moesten via een memory-stick (of misschien zelfs een diskette) aangeleverd worden aan “de grote dictator”, die de leiding had over het verslaggeversteam en zijn onderdanen corrigeerde waar nodig en tevens waar niet nodig.

Net als in 2001 regende het ook aardig in 2005 en opa was blij dat hij nu wel goed onderdak had. Namelijk in hotel Drienerburght in Enschede waar ook de Young Masters sliepen en waar ontbijt en avondeten goed geregeld waren. Helaas was er geen zwembad, maar gelukkig wel een douche op de eigen kamer.

De speelzaal was ontoegankelijk voor ouders, hoewel één moeder steeds in een rustig hoekje een boek zat te lezen. Dit was toegestaan door de wedstrijdleiding omdat haar kind, de jongste van de groep, anders niet op het gemak zou zijn. De meeste andere ouders verbleven in het café en wachtten gespannen tot hun kinderen klaar waren met de partijen.

Tenminste, bijna alle ouders deden dat. Eén Belgische vader kon de spanning niet goed aan en trotseerde de regen. Terwijl het met bakken uit de hemel kwam stond deze vader buiten voor het raam en probeerde naar binnen te turen, in de hoop iets van de partijen te kunnen volgen!

Opa vertelt

Lekkage

Sommige mensen komen al heel lang elke zomer een week naar Twente om het ONJK bij te wonen. Een van hen, we noemen hem deze week “opa” is er al bij vanaf 2001. In deze rubriek beschrijft “opa” een aantal dingen die hij hier op en rond dit toernooi heeft meegemaakt.

In 2001 was opa 18 jaar oud en speelde hij mee in de a-categorie. Hij overnachtte met een aantal clubgenoten op een camping vlak naast een pretpark. Sommige clubgenoten hadden het hele gezin meegenomen. Terwijl wij aan het schaken waren zaten de broertjes en zusjes lekker in de achtbaan, botsauto’s of het reuzenrad. En na het schaken was het pretpark natuurlijk al dicht…. Balen!

In die week regende het nogal veel, en dat was niet echt handig. Vooral niet omdat de tent die opa had meegenomen lek bleek te zijn. Het luchtbed werd dus een soort van waterbed en spullen drooghouden was er niet echt bij. Gelukkig konden er nog wat dingen in de meegereisde koffer worden opgeborgen.

Elke dag gingen we op de fiets naar de speelzaal. In het stadhuis van Hengelo speelde de A groep op de trap. Nou ja… niet op de treden natuurlijk, maar op het platform ergens halverwege de trap. Af en toe klonk er luid applaus. Niet omdat de partijen van opa nou zo mooi waren, maar wel omdat er in tijdens de toernooiweek ook gewoon nog mensen trouwden en zo dwars door de speelzaal naar buiten liepen.

Op de camping waar opa overnachtte was ook een zwembad. Omdat er nogal weinig douches waren had opa het briljante idee om dan maar elke ochtend even het zwembad in te duiken en zich daarna af te spoelen onder de zwembaddouche. Dat ging een paar dagen goed, totdat op donderdag het hek ineens op slot zat. Kennelijk vonden de andere campinggasten het niet zo’n goed idee dat opa elke ochtend om kwart voor acht een plons nam.

Het toernooi ging niet echt goed voor opa, hij scoorde 3 punten uit 9 partijen. Dat kwam mede doordat hij de laatste dagen niet echt fit meer was (controleer altijd van tevoren of je tent niet lek is, dat slaapt toch een stuk lekkerder) en natuurlijk ook omdat opa eigenlijk gewoon niet kan schaken.

De volgende dagen zal opa vertellen over andere jaren dat hij in Hengelo, Enschede of Borne was…